1619 Trinitarian Rule of Life

In the reform context of the 16th century, the Trinitarian Order experienced a rebirth.  In Spain, under the leadership of John Baptist Rico (+1613), the reform desires and energies coalesced into a movement known as the Discalced Trinitarians.  In his letter Romanus Pontifex (ASC, Roma:  legajo 20, n. 9 = original), Paul V approved and promulgated the full text of the Rule of Life revised for the Spanish Discalced Brothers of the Order of the Holy Trinity and the Ransom of Captives.  This is the fourth major edition of the Trinitarian Rule of Life.  The full text of the papal letter can be found in the "Repertory of Papal Documents" section of ARCHIVES of this website.

In nomine sancte et individue Trinitatis.

[1]  Fratres Ordinis Sancte Trinitatis et Redemptionis Captivorum sub obedientia prelati domus sue, qui minister vocabitur, in castitate et sine proprio vivant.

[2]  Omnes res, undecunque licite veniant, in tres partes dividant equales; et in quantum due partes sufficient, exequantur ex illis opera misericordie, cum sui ipsorum et eis necessario famulantium moderata sustentatione. Tertia vero pars reservetur ad redemptionem captivorum qui sunt incarcerati pro fide Christi a paganis: vel dato pretio rationabili pro redemptione ipsorum vel pro redemptione paganorum captivorum, ut postea rationabili commutatione et bona fide redimatur christianus pro pagano, secundum merita et statum personarum.

   Cum vero pecunia data fuerit vel aliquid aliud, licet specialiter et proprie detur ad aliquid, semper de consensu illius qui dederit, tertia pars separetur et aliter non recipiatur, exceptis terris, pratis, vineis, nemoribus, edificiis, nutrituris et huiusmodi.  Fructus enim inde exeuntes deductis expensis — scilicet, medietate remota pro expensis — in tres partes dividantur equales; sed que paucas vel nullas recipiunt expensas, omnes dividantur.  Cum vero texture rudes, stragula vel minuta huiusmodi, quibus necesse sit uti, que vendi vel conservari non expedit, data fuerint vel a seipsis habuerint, non dividantur, nisi ministro domus et fratribus visum fuerit expedire; de quibus singulis dominicis diebus, si fieri potest, in capitulo deliberetur.  Si tamen predicta, ut texture, terre, nutriture seu minuta vendantur, pretium inde proveniens in tres partes, ut supra, dividatur.

[3]  Omnes ecclesie istius ordinis intitulentur nomine Sancte Trinitatis et sint plani operis.

[4]  Fratres debent esse septem saltem in una cohabitatione et preterea unus qui procurator sit — qui non procurator sed minister, ut dictum est, nominetur — cui fratres repromittere ac impendere obedientiam teneantur.

[5]  Omnibus fratribus suis sicut sibimet minister fideliter administret.

[6]  Vestimenta sint lanea, rudia et alba, excepta cappa que erit bruni coloris;  debeantque singuli singulas brachas deferre quas iacentes non deponant.

[7]  Iaceant in laneis, ita quod plumea fulcra vel culcitras, nisi in egritudine laborantes, in domibus propriis minime habeant.  Cervical vero ad sustentationem capitis permittantur habere.

[8]  In cappis et scappulariis [sic] fratrum imponantur signa.

[9]  Equos non ascendant neque habeant, sed asinos tantum liceat eis ascendere.

[10]  Vinum sumendum a fratribus taliter temperetur quod sobrie sumi valeat.

[11]  Ieiunent ab idibus Septembris secunda, quarta et sexta feria et sabbatho usque ad Pascha, nisi solemnis festivitas intervenerit: sic tamen, ut ab Adventu Domini usque ad Nativitatem dominicam et a Quinquagesima usque ad Pascha singulis diebus, exceptis dominicis, in cibo quadragesimali ieiunent et alia similiter ieiunia que consuevit ecclesia celebrare.  Possit tamen quandoque ieiunium minister aliquibus relaxare propter etatem vel viam et aliam iustam causam vel facultate inspecta etiam augmentare.

[12]  Carnibus datis ab his, qui foris sunt, vel sumptis de propriis nutrituris vesci liceat tantum in dominicis diebus a Pascha usque ad Adventum Domini et a Natali usque ad Septuagesimam et in Nativitate, Epiphania et Ascensione Domini atque Assumptione et Purificatione beate Marie et in festivitate Omnium Sanctorum.

[13]  Nihil emant ad victum preter panem et pulmentum — scilicet, fabas et pisa et huiusmodi legumina — necnon olera, ova, lac, caseos et fructus.  Sed neque pisces sive vinum liceat emere, nisi ab idibus Septembris usque ad Pascha et ad necessitatem minutorum vel hospitum aut in magnis solemnitatibus.  Liceat etiam nutrituras emere et nutrire.

   Cum vero in itinere seu peregrinatione fuerint, liceat eis vinum et pisces emere, et carnes similiter dominicis et aliis festivis diebus ut prefertur non interdictis; et si quid eis datum fuerit, inde vivant et residuum in tres partes dividant.  Tamen si fuerint in via profecti ad redimendos captivos, quicquid eis datum fuerit, totum debent ponere in redemptionem captivorum preter expensas.

[14]  In civitatibus, in villis sive castellis, in quibus proprias domos habuerint, nihil omnino extra domos illas, nisi forte in domo religionis, etiamsi a quovis rogentur, comedant vel bibant, nisi forte aquam in domibus honestis; nec pernoctare presumant extra huiusmodi domos.  Nunquam in tabernis vel huiusmodi locis inhonestis habitent, comedant vel bibant. Qui autem hoc presumpserit, iuxta arbitrium ministri gravi vindicte subiaceat.

[15]  Talis sit charitas inter fratres, clericos et laicos, ut eodem victu, vestitu, dormitorio, refectorio et eadem mensa utantur.

[16]  Infirmi seorsum dormiant et comedant, ad quorum curam habendam conversus aliquis, laicus sive clericus, deputetur, qui ea, que necessaria fuerint, inquirat et ministret, sicuti fuerit ministrandum.  Moneantur infirmi ut lauta sive nimium sumptuosa cibaria non requirant, commoda potius et salubri moderatione contenti.

[17]  Cura hospitum uni de discretioribus et benignioribus fratribus iniungatur, qui audiat eos et, ut expedire viderit, charitatis solatium administret.  Si quis, et maxime religiosus, ad hospitandum advenerit, benigne suscipiatur et charitative iuxta posse domus illi subministretur.

[18]  Nullus frater, laicus sive clericus, sit, si fieri potest, sine proprio officio.  Si quis vero laborare noluerit et potuerit, locum ipsum deserere compellatur, cum Apostolus dicat:  Qui non laborat, non manducet.

[19]  Silentium observent semper in ecclesia sua, semper in refectorio et semper in dormitorio.  De necessariis tamen liceat loqui aliis temporibus aptis submissa voce, humiliter et honeste;  et extra predicta loca ubique sermo eorum sit honestus et sine scandalo.  Similiter et eorum omnes actus, gestus, vita, actio et omnia alia honesta in eis reperiantur.

[20]  Capitulum, si fieri potest, singulis dominicis diebus in singulis domibus minister cum fratribus suis teneat et de negotiis domus et domui sive fratribus datis, ut ad redemptionem captivorum tertia pars deputetur, fratres ministro et minister fratribus rationem fideliter reddant.

[21]  Similiter singulis dominicis diebus, si fieri potest, exhortatio fiat et quod credere aut agere debeant simpliciter moneantur.

[22]  De omnibus rebus et clamoribus fratres in capitulo iudicentur.

[23]  Nullus fratrum fratrem suum in publico accuset, nisi bene possit probare.  Qui autem hoc fecerit, penam subeat quam reus subiret, si convinci potuisset, nisi minister ex causa cum eo dispensare voluerit.  Si qui scandalum vel aliquid huiusmodi fecerint vel, quod absit, invicem percusserint, iuxta arbitrium ministri maiori vel minori vindicte subiaceant.

   Si quis frater in fratrem peccaverit, idem eo solo sciente qui iniuriam passus est, sustineat patienter, licet sit innocens; et cum quieverit commotio annimorum [sic], benigne ac fraterne commoneat et corripiat eum usque ter inter se et ipsum solum et penitentiam agere de commisso et a similibus in posterum abstinere.  Quod si non audierit, dicat ministro et ille corripiat eum secreto secundum quod viderit saluti eius expedire.

   Qui vero scandalum movit, si per se emendare voluerit, totum ante pedes scandalizati petens veniam se extendat, et si semel non sufficit, usque ter illud idem faciat.  Si vero hoc in publicum venerit, quecunque secutura fuerit penitentia, hec sit prior — scilicet, ante pedes ministri petendo veniam totius corporis extensio — et postea secundum eius arbitrium emendetur.

[24]  Si pro necessitate domus debitum aliquod fuerit contrahendum, prius in capitulo fratribus proponatur et cum eorum fiat consilio et assensu, ut sic et suspiciones et murmura evitentur.

[25]  Si quisquam de substantia domus violentiam fecerit et ad iudicem oportuerit referri, non ante hoc fiat, quam charitative ille a fratribus primo, postea ab aliis vicinis similiter moneatur.

[26]  Generale capitulum de sexennio ad minus in sexennium celebretur, quod fieri debet quarta dominica post Pascha.

[27]  Electio vicarii generalis per commune fratrum consilium fiat, nec eligatur secundum dignitatem generis, sed secundum vite meritum et sapientie doctrinam.  Vicarius generalis sive minor minister sacerdos sit.

[28]  Non liceat superioribus confessiones subditorum audire, nisi quando peccatum aliquod reservatum admiserint aut ipsimet subditi sponte et proprio motu id ab iis petierint.   Superiores in singulis domibus deputent duos, tres vel plures confessarios pro subditorum numero maiori vel minori; iique sint docti, prudentes ac charitate prediti, qui a non reservatis eos absolvant et quibus etiam reservatorum absolutio committatur, quando casus occurrerit in quo eam debere committi ipse in primis confessarius iudicaverit.

[29]  Solicite vero minister provideat ut precepta regule sicut ceteri fratres per omnia teneat.

[30]  Postquam minister minor electus fuerit, si ex culpa deponi meruerit, per diffinitorium generale deponatur et alius, qui dignus sit, loco eius subrogetur.

   Vicarius generalis si pro excessibus corrigendis [sic] deponendus sit, id fiat per diffinitores generales tunc existentes ac etiam quatuor vel quinque ministros eiusdem ordinis magis zelatores et probatos, qui tunc auctoritate capituli generalis ad hoc eligi debent.

[31]  Si quis huius ordinis frater esse voluerit, non minori tempore quam per annum post susceptum habitum in probatione sit.  Ad professionem vero nullus admittatur ante expletum decimum sextum sue etatis annum, iuxta dispositionem Sacri Concilii Tridentini.

[32]  De manu laici iuramenta non faciant, nisi magna necessitate cum licentia ministri vel iussi ab alio vices apostolicas gerente, et hoc pro honesta et iusta causa.

[33]  Si quod vitium in re que venditur notum fuerit, indicetur emptori.

[34]  Depositum auri vel argenti vel pecunie non liceat eis suscipere.

[35]  Omnibus secundis feriis, preter quam in octavis Pasche et Penthecostes et Nativitatis Domini et Circumcisionis, Epiphanie et preter quam in festivitatibus que ad colendum pronunciantur, finita missa pro fidelibus fiat absolutio fidelium defunctorum.

[36]  In regularibus horis morem Sancte Romane Ecclesie observent, eas tractim magna cum pausa et devotione persolventes, nisi forte pausationes vel alie prolixitates iusta de causa de consilio piorum et religiosorum virorum fuerint remittende.

[37]  Singulis diebus in qualibet domo ad minus per duas horas interpellatas, coram Sanctissimo Sacramento, pro felici et prospero statu Sancte Romane Ecclesie ac totius reipublice christiane necnon captivis et benefactoribus suis ac iis pro quibus universalis ecclesia consuevit orare communis fiat ad Deum mentis oratio.

[38]  In reliquis vero fratres predicti circa institutum et finem sue vocationis sedulo, quantum humana sinet fragilitas, intendant, Deum in omnibus suis semitis cogitantes, ut ab ipso gressus eorum dirigantur.

[39]  In rasura morem consuetum sequantur clerici.  Laici vero barbas non radant, sed eas crescere modeste permittant.