1631 Trinitarian Rule of Life

In his letter Salutaribus apostoli monitis (ASC, Roma:  legajo 20, n. 10 = original) of 25 September 1631, Urban VIII approved and promulgated in full the text of this last revision of the Rule of Life for the Spanish Discalced Brothers of the Order of the Holy Trinity and the Ransom of Captives.  This is the sixth and final major edition of the Trinitarian Rule of Life.  The full text of the papal letter can be found in the "Repertory of Papal Documents" section of ARCHIVES of this website.
 

In nomine sancte et individue Trinitatis. 

[1]  Fratres Discalceati Ordinis Sanctissime Trinitatis et Redemptionis Captivorum sub obedientia prelati domus sue, qui minister vocabitur, in castitate et sine proprio vivant. 

[2]  Omnes res, undecunque licite veniant, in tres partes dividant equales; et in quantum due partes sufficient, exequantur ex illis opera misericordie, cum sui ipsorum et eis necessario famulantium moderata sustentatione. Tertia vero pars reservetur ad redemptionem captivorum qui sunt incarcerati pro fide Christi a paganis:  vel dato pretio rationabili pro redemptione ipsorum vel pro redemptione paganorum captivorum, ut postea rationabili commutatione et bona fide redimatur  christianus pro pagano, secundum merita et statum personarum.  

   Cum vero pecunia data fuerit vel alquid aliud, licet specialiter et proprie detur ad aliquid, semper tertia pars separetur, exceptis terris, pratis, vineis, nemoribus, edificiis, nutrituris et similibus. Fructus enim inde exeuntes deductis expensis — scilicet, medietate remota pro expensis — in tres partes dividantur equales; sed que paucas vel nullas recipiunt expensas, omnes dividantur. Cum vero panni rudes vel sandalia vel minuta huiusmodi, quibus necesse sit uti, que vendi vel conservari non expedit, data fuerint vel a se ipsis habuerint, non dividantur, nisi ministro domus et fratribus visum fuerit expedire; de quibus singulis dominicis diebus, si fieri possit, in capitulo deliberetur. Si tamen predicta, ut panni, terre, nutriture seu minuta vendantur, pretium inde proveniens in tres partes, ut supra, dividatur.

   Cum vero fratres in itinere sive peregrinatione fuerint, si quid eis datum fuerit, inde vivant et residuum in tres partes dividant. Tamen si fuerint in via profecti ad redimendos captivos quicquid eis datum fuerit, totum debent ponere in redemptione captivorum preter expensas. 

[3]  Omnes ecclesie istius ordinis intitulentur nomine Sancte Trinitatis et sint plani operis. 

[4]  Fratres debent esse in una cohabitatione saltem duodecim et preterea unus, qui minister nominetur, cui fratres repromittere ac impendere obedientiam teneantur. 

[5]  Omnibus fratribus suis sicut sibimet minister fideliter administret. 

[6]  Vestimenta sint lanea et alba, excepta cappa que erit fusci coloris; possintque deferre brachas ex lino rudo, quas iacentes non deponant. 

[7]  Iaceant in laneis, ita quod plumea fu1cra vel culcitras, nisi in egritudine laborantes, in domibus propris minime habeant. Cervical vero ad sustentationem capitis permittantur habere. 

[8]  In cappis et scapulariis fratrum imponantur signa crucis rubei et cerulei coloris. 

[9]  In rasura ordinem Sancti Victoris sequantur clerici. Laici vero barbas non radant, sed eas crescere modeste permittant. 

[10]  Asinos sive mulos liceat eis ascendere, equos vero tantum cum necessitas urgere videatur. 

[11]  In regularibus horis morem Sancte Romane Ecclesie observent. 

[12]  Omnibus secundis feriis, preterquam in octavis Paschatis et Pentecostes et Nativitatis Domini ac Circumcisionis, Epiphanie et preterquam in festivitatibus ordinis et que ad colendum pronunciantur, finita missa pro fidelibus, fiat absolutio fidelium defunctorum. 

[13]  Singulis diebus, si fieri possit, in qualibet domo ad minus per duas horas interpellatas communis fiat ad Deum mentalis oratio.

   Singulis quoque noctibus pro statu et pace Sancte Romane Ecclesie ac totius reipublice christiane necnon pro captivis et benefactoribus et his pro quibus universalis ecclesia consuevit orare communis fiat vocalis oratio. 

[14]  Ieiunent ab idibus Septembris omnibus feriis secundis, quartis, sextis ac diebus sabathi usque ad Pascha, nisi solemnis festivitas intervenerit:  sic tamen ut ab Adventu Domini usque ad Nativitatem dominicam et a Quinquagesima usque a Pascha singulis diebus, exceptis dominicis, in cibo quadragesimali ieiunent et alia similiter ieiunia que consuevit ecclesia celebrare. Possit tamen quandoque minister ieiunium cum discretione relaxare propter etatem seu itinerationem aut aliam iustam causam vel facultate inspecta etiam augmentare. 

[15]  Carnibus vesci liceat tantum in dominicis diebus a Paschate usque ad Adventum Domini et a Natali usque ad Septuagesimam ac in Nativitate, Epiphania et Ascensione Domini necnon Assumptione et Purificatione beate Marie et in festivitate Omnium Sanctorum atque etiam in infirmitate, cum licentia tamen sui ministri. 

[16]  Possint emere ad suum victum quicquid fuerit necessarium ex his quibus vesci licet. 

[17]  Vinum sumendum a fratribus taliter temperetur ut sobrie sumi valeat. 

[18]  In civitatibus, in villis sive castellis, in quibus proprias domos habuerint, nihil omnino extra domos illas, nisi forte in domo religionis, etiam si a quovis rogentur, comedant vel bibant, nisi forte aquam in domibus honestis; nec pernoctare presumant extra huiusmodi domos. Nunquam in tabernis vel in huiusmodi locis inhonestis habitent, comedant vel bibant. Qui autem hoc presumpserit, iuxta arbitrium ministri gravi vindicte subiaceat. 

[19]  Talis sit charitas inter fratres, clericos et laicos, ut eodem victu, vestitu, dormitorio, refectorio et eadem mensa utantur.           

[20]  Infirmi seorsum dormiant et comedant, ad quorum curam habendam conversus aliquis, laicus sive clericus, deputetur, qui ea, que necessaria fuerint, inquirat et ministret, sicut fuerit ministrandum. Moneantur tamen infirmi ut lauta sive nimium sumptuosa cibaria non requirant, commoda potius et salubri moderatione contenti. 

[21]  Si qui religiosi ad hospitandum advenerint, benigne suscipiantur et charitas iuxta posse domus illis subministretur.  Et ideo cura eorum uni de discretioribus et benignioribus fratribus iniungatur, qui audiat eos et, ut expedire viderit, charitatis solatium administret. Ad lauta et sumptuosa cibaria non opportet quemquam admitti. Quecunque tamen prestanda sunt, cum hilaritate prestentur. 

[22]  Nullus frater, laicus sive clericus, sit, si fieri possit, sine proprio officio.  Si quis vero laborare noluerit et potuerit, locum ipsum deserere compellatur, cum Apostolus dicat: Qui non laborat, non manducet.           

[23]  Silentium observent  semper in ecclesia sua, semper in refectorio, semper in dormitorio. De necessariis tamen liceat loqui in aliis locis temporibus aptis, submissa voce, humiliter et honeste; et extra predicta loca ubique sermo eorum sit honestus et sine scandalo.  Similiter et eorum omnis status, gestus, vita, actio et omnia alia honesta in eis reperiantur.           

[24]  Iuramenta non faciant, nisi magna necessitate cum licentia ministri vel iussi ab aliquo vices vices apostolicas gerente, et hoc pro honesta et iusta causa. 

[25]  Pignora non accipiant. 

[26]  Depositum auri vel argenti vel pecunie non liceat eis suscipere. 

[27]  Si quod vitium in re que venditur notum fuerit, indicetur emptori. 

[28]  Capitulum, si fieri possit, singulis dominicis diebus in singulis domibus minister cum fratribus suis teneat et de negotiis domus et domui sive fratribus datis, ut ad redemptionem captivorum tertia pars deputetur, fratres ministro et minister fratribus rationem fideliter reddant. 

[29]  Non solum fratribus sed et familie domus pro capacitate sua similiter dominicis diebus, si fieri possit, exhortatio fiat et quod credere aut agere debeant simpliciter moneantur. 

[30]  De omnibus rebus et clamoribus fratres in capitulo iudicentur. 

[31]  Nullus fratrum fratrem suum in publico accuset, nisi bene possit probare. Qui autem hoc fecerit, penam subeat quam reus subiret, si convinci potuisset, nisi minister ex causa cum eo dispensare voluerit. Si qui scandalum vel aliquid huiusmodi fecerint vel, quod absit, se invicem percusserint, iuxta arbitrium ministri maiori vel minori vindicte subiaceant. 

   Si quis frater in fratrem peccaverit, id est contra fratrem, idem eo solo sciente qui iniuriam passus est, sustineat patienter, licet sit innocens; et cum quieverit commotio animorum, benigne et fraterne commoneat ac corripiat eum usque ter inter se et ipsum solum et penitentiam agere de commisso et a similibus in posterum abstinere. Quod si non audierit, dicat ministro, et ille corripiat eum secreto secundum quod viderit saluti eius expedire.

  Qui vero scandalum movit, si per se emendare voluerit, totum ante pedes scandalisati petens veniam se extendat, et si semel non sufficit, usque ter illud idem faciat. Si vero hoc in publicum venerit, quecunque secutura fuerit penitentia, hec sit prior — scilicet, ante pedes ministri petendo veniam totius corporis extensio — et postea secundum eius arbitrium emendetur. 

[32]  Si pro necessitate domus debitum aliquod fuerit contrahendum, prius in capitulo fratribus proponatur et cum eorum fiat consilio et assensu, ut sic suspiciones et murmurationes evitentur. 

[33]  Si quisquam de substantia domus violentiam fecerit et ad iudicem opportuerit referri, non ante hoc fiat, quam charitative ille a fratribus primo, post ab aliis vicinis similiter moneatur. 

[34]  Solicite vero minister provideat ut precepta regule sicut ceteri fratres per omnia teneat. 

[35]  Non liceat superioribus confessiones subditorum audire, nisi quando peccatum aliquod reservatum admiserint aut ipsimet subditi sponte et proprio motu id ab ipsis petierint. Superiores in singulis domibus deputent duos, tres aut plures confessarios pro subditorum numero maiori vel minori;  iique sint docti, prudentes et charitate prediti, qui a non reservatis eos absolvant et quibus etiam reservatorum absolutio committatur, quando casus occurrerit in quo eam debere committi ipse in primis confessarius iudicaverit. 

[36]  Generale capitulum de triennio in triennium celebretur sabatho, si fieri possit, ante quartam dominicam post Pascha. 

[37]  Electio maioris ac generalis ministri de sexennio in sexennium in capitulo generali per secreta suffragia iuxta Concilium Tridentinum fiat. Electiones vero definitorum generalium, ministrorum provincialium et conventualium de triennio in triennium in capitulo generali similiter canonice fiant;  et eligantur non secundum dignitatem generis, sed secundum vite meritum et sapientie doctrinam. Minister vero, sive maior generalis sive provincialis sive conventualis, sacerdos sit. 

[38]  Postquam vero definitores generales et ministri provinciales et conventuales electi fuerint, si ex culpa deponi meruerint, per definitorium generale deponantur et alii, qui digni sint, ab eodem definitorio loco eorum subrogentur. Quod similiter fiat, si extra capitulum aliqua istorum electio facienda occurrat mortis, renunciationis aut alia quavis causa. 

   Maior vero ac generalis minister, si pro excessibus corrigendus vel deponendus sit, per definitores generales et quatuor vel quinque ministros eiusdem ordinis magis religiosos hoc fiat, qui tamen auctoritate capituli generalis ad hoc eligi debent. 

[39]  Si quis huius ordinis frater esse voluerit, si bonum et connveniens [sic!] videatur ministro domus et fratribus et illi locus vacaverit, recipiatur. Nihil tamen pro receptione sua exigatur. Si quid tamen gratis dederit, recipiatur, dum tamen tale sit de quo non videatur ecclesie litigium imminere. Si durante anno probationis ipsum ad regularis discipline observatiam minus idoneum reperiri aut alias vite morumque probitatem ei non suffragari contingat, inde modeste dimittatur et amoveatur, restitutis omnibus que secum forsan attulerat. Ad professionem vero aliquis non recipiatur ante decimum sextum annum expletum et peracto integro probationis anno. Si vero ex ali­qua legitima causa prolixior probatio requiri videatur, liceat superiori annum probationis ad aliquod breve tempus prorogare.